Russolo - LA PIOGGIA - Soprano, piano and Intonarumori

Maria Casares, unha galega en París

TEXTO DE PAUL ÉLUARD NA VOZ DE MARÍA CASARES



Caras amigas no lume
Caras amigas no frío
Oprimidas, aldraxadas,
abatidas, agochadas na escuridade.
Caras amigas fronte ao nada.
Pobres caras sacrificadas.
A súa morte será unha advertencia para todos.
A morte, un corazón derrotado.
Fixéronvos pagar o pan
coa vosa vida.
Fixéronvos pagar o céo,
a terra, a auga e o soño
coa vida.
Fixéronvos pagar pola miseria.
Xentís actores,
tan tristes e tan doces.
Actores nun drama perpetuo.
Vós non pensarades na morte.
O medo e a coraxe de vivir e morrer.
A morte, tan difícil e tan fácil.
As mulleres e os nenos
teñen o mesmo tesouro nos ollos
os homes deféndeno
como poden.
A xente de Guernica
é xentiña corrente.
Lémolo no xornal,
ante unha taza de café;
nalgures, en Europa,
un exército de asasinos marcha
contra a humanidade.
Nalgures, en Europa...
alén da fronteira.
As balas impactan no morto,
as balas andan entre os nenos
mellor ca o vento.
As mulleres e os nenos
teñen as mesmas rosas vermellas
nos ollos
cadaquén amosa o seu sangue.
Que estraño pensar
que tivemos medo do lóstrego,
medo do trono.
Que inxenuos eramos.
O trono é un anxo,
e o raio as súas ás.
Nunca baixamos a un refuxio,
por medo a plantarlle cara
ao horror da natureza.
Ataviados de cascos e botas
homes correctos e guapos
aviadores guindando as súas bombas
con sumo coidado.
Abaixo, en terra, o caos.
Sangue nos homes.
Sangue na besta.
Unha colleita tan repugnante
e noxenta que se comparamos
os carniceiros resultan puros e limpos.
Tenta controlar a besta
sentindo a morte inminente.
Tenta explicarlle a unha nai
a morte do fillo.
Tenta atopar consolo
na destrución.
Os refugallos da noite, da guerra,
irmá da miseria e filla da morte,
repugnante, espantosa.
Monumentos da desfeita.
Fermosas ruínas.
Minas e campos.
Irmáns, estades aí
transformados en prea
e cos ósos rotos.
A terra vira na súa órbita.
Vós podrecendo sós.
A morte interrompe
o benestar do tempo.
Agora déixante para os vérmes
e os corvos
cando eras a nosa maior esperanza.
Baixo a árbore morta de Guernica,
sobre as ruínas de Guernica,
baixo o céo puro de Guernica,
un home viviu cun año
que beaba nos seus brazos
e unha pomba no seu corazón.
Canta para todos os homes
o canto puro da rebelión e di
na opresión: un home está cantando.
As avespas foxen de présa
coa súa dor
cara o horizonte roto.
As abellas desta canción
fan o seu mel
no corazón do home.
Guernica, a inocencia
sobrevivirá ao crime,
Guernica

Guernica de Alain Resnais e Robert Hessens é unha proposta audiovisual que fusiona maxistralmente o cinema de autor, a poesía de Paul Éluard  e a obra plástica de Picasso. Pero hai aínda outro ingrediente que resulta unha grata sorpresa : o poema de Eluard está recitado e dramatizado na voz de María Casares.  

Natural de A Coruña, María Casares, foi quen de destacar como actriz dramática na escena francesa. Conseguiu traballar na representación de clásicos ingleses, franceses e gregos. Foi compañeira sentimental de Albert Camus  e nalgures lin que foi considerada musa do existencialismo parisino. 

Non sei que dicir, sempre coidei que a proxección internacional da muller galaica era La Bella Otero, pero non. Aquí están María Casares e Maruxa Mallo, poñendo o listón moi alto e non precisamente pola súa beleza física espectacular, senón pola súa intelixencia e sensibilidade.

O PREZO DO DOTE / CHUS DOMÍNGUEZ

O prezo da dote from chus domínguez on Vimeo.

O tempo dos bullós

o tempo dos bullós from chus domínguez on Vimeo.

O prezo do dote

MALA HERBA........ nunca morre!

2ª parte

Ons, a forza do mar

Staffan Mörling, o sueco de Beluso que dignificou os barcos dos pobres

NON NACÍN AQUÍ

Eu  non nacín aquí pero o mar fíxome seu:
a min atrapoume esa chaira que está detrás das ondas,
a que florece escura cando chegan as choivas,
a que no deixa un só día de ruxir
e abala inmemorial como un palpebrexo.
Eu non nacín aquí pero o mar fíxome seu:
eu non o amaba ao chegar pero agora  ámoo,
ten o nome dos meus fillos que naceron onte
ten a forma das miñas mans que debuxaron a casa,
o amor e a súa sombra, a conciencia e o páramo.
A súa historia no é a  miña historia nin aquí xacen os meus mortos,
a súa  lingua érame estraña ata que empecei a pronunciala,
este foi o meu lugar cando aprendín a renderme.
Aquí cúmprese  a sentencia que na auga está escrita:
somos sempre os primeiros á beira do mar,
en mans das ondas que non escoitan máis que o su propio latexo.

Rafael Felipe Oteriño, La Plata, Argentina, 1945

in Faro Vacío

"Que LLe PaSa a PePe PisToLa !! " Gaitafilmes - Andres ...

A MÚSICA DO UNIVERSO / arte en acción

AQUÍ a 2ª parte

Interesantísima historia de Alfonso X O Sabio

CORTEGADA - ILLA EXPOLIADA

A Rapa das Bestas (1/2)

enlace para ESPANTADOS

SINAIS DE IDENTIDADE

vendo sen ver

pois estou na cociña...creo que en estado consciente...e póñome a mirar pola ventá...está soando unha canción en italiano que sei de memoria...tarareo mentalmente mentres observo distraida a paisaxe ao lonxe...de pronto, sen previo aviso...os ollos empezan a chorar eles sós...non teño a impresión de estar emocionada por ... máis ben, sorprendida dese pranto a cámara lenta e sen motivo aparente ningún... a canción non é para tanto... entón, que pasa?.....fíxo a miña atención nun sector da paisaxe que teño xusto en fronte, na baixada que comunica o Praixal coa estrada nacional paralela á autoestrada...falta algo...falta unha inmensa árbore, alta como un edificio de varios pisos e que dende a miña ventá ten o tamaño dunha falanxe, esa que reventaba en flor en abril e se erixía en micro e macro espectáculo cíclico... cortárona! ... onte aínda estaba... o prado cobra un aspecto tétrico... os ollos xestionaron o impacto visual  antes que o cerebro?.....pregunto... a sensación de impotencia é infinita,,,,,marcho da cociña desconcertada,,,,,paro a música,,,,,vou ao sitio,,,,,necesito ir e deixar alí o meu asombro.....nunca souben se volvín.

POSDATA: "Unha árbore morreu e marchou con ela parte da miña vida" a arboriña protagonista desta entrada non morreu, matárona. Isto sucedeu hai catro ou cinco anos, no sitio non medrou máis nada que a herba pertinaz neste país arboricida, territorio colonizado de eucaliptos sen koalas.

Esta primavera tamén puiden constatar a tala de dous carballos centenarios en Carnota, lugar non precisamente pródigo en vellas carballeiras, o baleiro que deixaron é indescriptible e a sensación de orfandade daría para berrar moi alto. 

Se as vellas crenzas celtas teñen algo de verdade, os arboricidas atraen a desgraza para si e para a súa xente cando teñen o atrevemento de tirar abaixo algunhas especies de árbores. Unha delas é o espiñeiro, considerada a árbore dos namorados, e por tanto, a representación do amor; outra é o castiñeiro, que proveía cos seus froitos ao clan de hidratos de carbono para o inverno ( os celtas facían pan de fariña de castañas e de landras dos carballos); e outra, sen dúbida ningunha é o carballo  considerado a árbore emblemática do mundo celta en toda a cornixa atlántica europea. O carballo asociábase ao deus do raio, Xúpiter latino, Zeus grego, pois as súas raíces son as que van máis profundas na terra en todo o reino vexetal. Esta anclaxe firme fai de toma de terra cando hai descargas eléctricas nas tormentas e convérteos en auténticos pararraios naturais, de maneira que era frecuente e case obrigado ter a aldea protexida por un exemplar vetusto e ben plantado.


Como resultado da miña indignación e como teño tendencia natural a identificarme con todo o que está vivo, reclamo de maneira urxente que se prohiba terminantemente a tala descontrolada de árbores vellas, coñecidas tamén co nome de arbores singulares ou senlleiras, tendo este estatus toda árbore, autóctona ou foránea, con máis de 25 anos, independentemente de cal sexa a súa envergadura e de se é propiedade ou non de alguén. 


Se cadra, non se trata de replantar moitos máis exemplares, senón de conservar os que xa hai.  Galicia é unha das reservas arbóreas máis interesantes de Europa, pero pouco a pouco e mentres estamos enmallados e discusións ideolóxicas e conversas peripatéticas, van caendo os mellores exemplares, e o máis grave é que non sabemos por que nin para que.

no xardín botánico
un poema arbóreo
de Mario Benedetti

,

VUELO SEISIENTOSINCO

http://vimeo.com/3493652

sen palabras?

diso nada...

se cadra, os que somos rariños,

é que estamos exiliados neste pequeno globo da galaxia

verdiazul que chamamos Terra

Acolledora

que somos fuxidos

do planetaperfectoeaburrido

dos megavogóns

e por iso nos levamos tan ben

e rimos tanto

porque no fondo

sabemos sen sabelo exactamente

que somos moi afortunados

de que nos guindasen 

fóra da cinta transportadora 

intergaláctica

neste planetiña cheo de feridas

e imprevisible

coma nós

estamos seguros

que coa nosa capacidade de discordancia

alleos á cadea programada da galaxia

saberemos fabricar toneladas de tiritas

de todas as cores

para compór con elas

unha colaxe terpéutica

chea de toques persoais

e detalliños 

cósmicos

para celebrar 

que estamos vivos

nun momento activo

de gloria

non deixaremos que os normaliños

nos chimpen de novo fóra

&

SEN PRECEDENTES: Querida muller

dzięki  mulţumiri  хвала  shukrani  salamat  ขอบคุณ


GRAZAS! (vídeo moi oportuno atopado AQUÍ)


OBRIGADAS! MERCI! 
 
THANK'S! 谢谢   GRAZIE!   спасибо DANK 


GRÀCIES


감사   MÈSI  HVALA ESKER KIITOS  diolch  ευχαριστίες


धन्यवाद    terima kasih  go raibh maith agat  takk  


благодарение   teşekkürler  


спасибі  cảm ơn   おかげで   მადლობა


GRACIAS

Mamasunción (1984)

Esta é unha das primeiras pezas do cinema galego contemporáneo. Hai antecedentes nos anos vinte e na diáspora. O seu director, Chano Piñeiro, era farmacéutico en Vigo e decidiu adicarse á súa gran paixón, o cine. Esta é a súa 1ª obra, fíxoa cando estaba empezando a "movida" e toda a cidade era un fervedoiro de proxectos e ideas incandescentes. A curtametraxe obtivo moito recoñecemnto dentro e fóra do país.
 A 2ª parte podes vela dándolle AQUÍ.
 Se che interesa saber máis sobre o labor de Chano Piñeiro toparás información e acceso a parte da súa obra  AQUÍ

1 DE ABRIL: O DEREITO A DIVERTIRSE NO TRABALLO

Esta é unha resposta paródica aos politiquiños españois que aínda manexan vellos tópicos sobre os galegos. Este vídeo vai adicado a Rosa Díez , Aznar, Rajoi e todos aqueles ananos mentais que necesitan recorrer a Galiza para amosar os seus saquiños cheos de prexuízos. Botade pola boca para fóra o que queirades. Sempre esteredes dicindo quen sodes!

POSIBILITAR O IMPOSIBLE / PLAT Val del Omar

proposta  PICTO LUMÍNICA AUDIO TÁCTIL


http://naranjasdehiroshima.blogspot.com/2010/10/val-del-omar.html  neste enlace atoparás abundante información sobre o artista, así como a triloxía completa.

Aguaespejo / Tríptico elemental de España (Granada)

http://www.valdelomar.com/pdf/sem/sem_13.pdf

http://v.youku.com/v_show/id_XMjE1NTgxNDY4.html neste enlace podes ver Aguaespejo completo.

Se che interesa ver a vídeo FUEGO EN CASTILLA, pincha aquí :


En España todas las primaveras viene la muerte y levanta las cortinas. Federico García Lorca

RESURECCIÓN POR COLAPSO NO ALÉN / A ESCOLA E A CREATIVIDADE

http://amarellesbravos.blogspot.com/2011/02/o-sitio-do-meu-recreo.html

MENHIRES / CATEDRAIS

Para que serven os menhires?

http://www.psyche-navegante.com/: menhires en culturas precolombinas. Inscricións circulares nos menhires: linguaxe simbólica muda. Pictogramas primitivos. Función estética.

http://www.plataformagalapagar.com/GruposdeTrabajo/Arqueolog%C3%ADa/MegalitismoenGalapagar/tabid/135/language/en-US/Default.aspx

aliñamento

PARTE DE GUERRA 2

http://amarellesbravos.blogspot.com/2010/10/agora-que-caen-lanzas-invisibles.html

SOÑO - FLASH

VISIÓN TRATANDO DE EVOLUÍR EN MOVEMENTO CONTÍNUO


Hai unha serie de imaxes sen marco nin fondo-----dispersas-----movéndose aleatoriamente: unha árbore, un elefante, un neno, un pavo real apagado, unha pedra, outra árbore, un mestre de escola, un babeiro, roupa secando ao vento----- dispersas.
Pouco a pouco vanse aliñando en forma de funil oblícuo, á maneira dun feixe de luz ao revés, da amplitude á estreitura-----do funil sae a imaxe debuxada dunha muller que respira, enche o peito e exhala-----intermitente.


Todo o conxunto é unha tira cómica con movemento programado-----repetíndose.


Alguén, un home,  aparece cunha maleta chea de roupa.  Está gastada pero limpa e ben encartada. Da maleta o home extrae unha camisola moi usada. Ofrécella  á muller. Ela pregúntase mentalmente a ralentí: que quererá este home que faga eu con esta camisola? El le o seu pensamento e dille: gárdama.

       de volta do meu funeral