28/08/11

ADEUS, GRAN MANDRIL, ADEUS...fiu...fiu...fiuuuuuu





que fas aí?



SOÑO LÚCIDO

Contrariamente ao que teño por costume nas miñas prácticas cotiás, estou, sen saber moi ben como, nun zoo totalmente ilóxico. E como non me parece lóxico pagar por entrar nun sitio así, decido entrar sobrevoando coa miña nave e deixándoa pousar suavemente nun lugar discreto para que ninguén se decate que hai alguén de polizón, posiblemente soñando. Dou grazas por non ter tomado terra na fosa dos leóns, asegúroche que non sabería como facerlle entender que estou alí en misión oníricodiplomática e que nada podo facer por ceibalo do seu sicotrópico cautiverio. Así pois, unha vez camuflada entre a ramallada a miña nave, déixome levar polo instinto e, despois de saudar unha fermosa pantera negra que me olla con rancor e de estirar ben o pescozo sen éxito para ver se consigo dar co único exemplar de tigre de Bengala que hai no recinto, tópome diante dunha gran fosa onde viven paranoides o gran madril co seu harem e todas as crías. Elas -as mandrilas- semellan entretidas coidando a prole. Os mandriliños apenas son conscientes da súa tráxica situación e corren a perseguirse entre eles, poñendo bo coidado de non molestar ao gran macho que pasa de todo camuflado debaixo das ramas baixas da única árbore á que acollerse. Non me parece de recibo marchar de alí sen presentarlle como é debido os meus respetos, fuxida como estou de outro gran zoo, aínda que só sexa soñando. Así é que me poño polo labor de chamar como sexa a súa atención, aínda que sexa pegando alaridos de mona patética. Non fai falta. Empezo a asubiarlle  aleatoriamente e ....nada! Decido entón pautar os meus asubíos, establecer unha frecuencia repetitiva que o gran macaco poida asociar cunha intencionalidade. Se algo se demostrou algunha vez é, sen dúbida, a capacidade dos primates para captar sinais significativos. Estou así un bo cacho, probando diferentes "melodías". Fágolle señas cos brazos, póñolle caretos, ensínolle os dentes, móvome ao tolo para que me diferencie ben entre o resto dos observadores... ( a min tamén me observan, pero como non son de aquí e ademáis estou soñando, non me importa) e por fin, chas! localízame cos ollos. Abandona o seu agocho lentamente,  e aproxímase en liña quebrada como quen non quere a cousa, pero notáse que está intrigado. Vén ao pé do muro e senta e olla para a dereita, para a esquerda, para atrás, para adiante e, por fin, para arriba. Os nosos ollos atópanse, é lexendario o ouro do brillo dos iris mandrílicos. Conseguido o obxectivo non sei moi ben que dicirlle, creo que algo parecido a... que? que fas aí? sube, que nos vamos!...pero semella que non me entende e queda alí pensativo agarrando os xeonllos coas mans, cruzando os pés e ollando con desvío anoxado aquel fragmento de realidade a tanto a entrada. Moi desencantada decido abandonar o soño por inoperante e carente de suficiente impacto psicotrónico.

A foto non sei de onde demo saiu, cando quedei a durmir a memoria da cámara estaba completa e non teño tarxeta de reposto.

adeus, mandril, adeus!