01/11/10

Despois do ultimatum

O sol que máis nos quentaba
arrufiou

os andeis da memoria
poeirentos
desintegráronse

un presente sen porvir
afóganos  de vagar

o tiempo paira espido
aprópiase e fai seu
o rictus do eucalipto

na fronte
furados cotiáns
aloxan as balas da derrota

no somos libres
ni prisioneiros
quedamos ao axexo
de lúas radioactivas

a marea domada recúa
e non hai volta

quedamos en ningures
a bordo dun teledirixido con piloto automático
a distancias xigamétricas
de nós mesmos



http://listen.grooveshark.com/s/Cantos+De+Monzo/2QiUHl?src=5


pátina de arneirón sobre os tixolos do muro





rosa dos ventos





O MAR NA CIDADE




                      É ESTE  O MAR QUE ANDA A RASTRAS POLOS CAMPOS
                     QUE RODEA OS MUROS E AS TORRES
                                                                    QUE ERGUE MANS COMA ONDA
                               PARA AVISTAR DE LONXE A SÚA PRESA OU DEUSA?
                                        É ESTE O MAR QUE TÍMIDA, AMOROSAMENTE
                                                            SE EXTRAVÍA POR RUEIROS E PRAZAS
                                                                QUE INVADE XARDÍNS E LAMBE PÉS
                                                           E LABIOS DE ESTATUAS ROTAS, CAÍDAS?

                                                      Non se sente máis rumor que  a cachoeira
                                                          de auga escorregando polos sotos
                                                       e sumidoiros, levando levemente
                                                               En peso follas, pétalos, insectos.
    
                                          Que anda a procurar o mar  na cidade deserta
                                                    abandonada de gatos e de cans,
                                                                   caladas todas as súas fontes
                                                            Mudos os leves campanarios?
                                                                 a ronda inesgotable prosegue
                                                                   o mar arquea o lombo e repite
                                                                  a súa canción, emisario de vida
                                                engulindo todo o morto e putrefacto.

                                     O mar, o tenro mar, o mar das orix
                                                                      retoma o traballo vello:
                                                               limpar os estragos do mundo
                                                 Cubrilo todo
cunha rosa dura e viva






Emilio Adolfo Westphalen

Perú, 1911-2001




aí vén unha onda