06/04/11

ACUDIUME ESTA MAÑÁ UNHA IDEA INCANDESCENTE





acudiume esta mañá unha idea incandescente
un facho que alumea no alto da miña mente
pero ela soa e sen reforzos ten todas as de perder
nunha batalla librada hai tempo polo teu brillo e un covarde

un covarde que bambea entre o esquecemento e a nada
que bambea tras os teus pasos e melancólica ollada
que se perde encandilado tralo berro dos teus ollos
que fica atordoado e cego no ronsel do brillo do teu nome


que se agocha tralas letras dalgún outro nome
e aínda así non ousa  berrar de quen se agocha
que fai fronte tan valente a enredados trebóns
e lisca como un cativo ao descubrirse au teu carón


que esperta ao mediodía e dorme ao despedirte
que susurra tan potente e que berra tan a modo
que camiña tan a présa cos ollos ben pechados
sen valor pola cornixa que conduce ao teu pazo


unha idea de coraxe acudiume esta mañá
de sentarmos fronte a fronte e quitar a camuflaxe
de asubiar emocións e facer con elas palabras
palabras que che expliquen como a auga  xeada cae a cachón


unha idea tan sublime como tantas que enunciaches
tan serodia e predecible como outras tantas tiven
pero soa e sen reforzos de valor e outros aliados
a batalla está perdida
xa é noite
Xa marchaches