15/01/13

MANOEL ANTONIO: Con anacos do meu interior




VI

TAMÉN

A sombra dos tesouros
foise coa luz do sol

O escepticismo axeita un mol
recibir de suavidades

                Polos mouros
contornos lonxanos de agardanza virxe
hai mans que nos chaman ao saudoso Ben:
                                                                    Vén!

E no fracaso de onte
               un hoxe eterno pon: 
                                                    Tamén.

No campo da festa
                                                       caen fiados orballos
Os carballos
                                              Nostalxian de festa
No campo deserto
                                                          canto me pesa a testa!
nostalxiando cos carballos

A sombra dos tesouros voltará
encuberta no ensoño do sol

Este verde mollado ten un mol
prometer e agardará

A sombra dos tesouros
                                             máis alá
A sombra dos tesouros
                                                  sempre alén
E no fracaso de hoxe
                                                             un eterno manán porá: Tamén



Castelao: A felicidade
Album Nós




IX

LIRIDADE INCONCRETA

Heite de pór de par
dun morto reloxo que teño
Non sei que hora ficou a marcar
dende non sei canto hai que pendura
Así te quero Eu
Inconsciente de Ti
máis que canto me diga esa pura
momentaneidade
O por qué non o sei
Meu amor inconsciente
E que tampouco coñezo de Ti
meu inconsciente amor
máis que isto que che repetirei:
Heite de pór de par
dun reloxo detido que teño
sen saber a hora
que ficou a marcar.


Castelao: No fondo do mar
Album: Atila en Galiza



XI

LIRIDADE NOCTÁMBULA

Eu vinte
                                  cidade convulsa
anestesiada unha noite:
                                            chovía.
Espellaban
                                  escorregando
                                                              as rúas
e o espanto das lúas
dos escaparates
a ringleira de farois que ría
como unha procesión de disparates.
Un paraugas noctámbulo
                                                       esquivábase
no anónimo da rúa transversal.
Un reloxo pasivo
                                                 espreguizábase
cunha voz estraña do Ben e do Mal.
O rectilíneo rañaceos
ata se convenceu da mansedume espiritual
do budista chover
e o hermetismo foi sentimentoso.
Dos carrís esquecidos do tranvía
non se sabe o desexo misterioso
no paralelo rego que fuxían.
Foi unha absolución
o rumorexo longo e bo da auga
da salvaxe soberbia diaria
do mastodonte camión.
Eu vinte
                                   cidade convulsa
anestesiada unha noite que choveu
Semellabas menos allea
menos vulgarenta
                                       e menos...
                                                                que sei eu!
Suxerenza dos gatos
que fan do día unha vulgaridade
e de noite
                                                 nos ollos fogos-fatos
nas siloitas da excentricidade
e nos choros de gaita diluída
van sinfoniando a vida.
Eu vinte
                                    cidade convulsa
anestesiada unha noite: 
                                             Chovía
no sedento da miña repulsa
e no sedento ermo do teu día.


MANOEL ANTONIO: Con anacos do meu interior

(A disposición tipográfica é a orixinal)


Estes son tres dos dezaoito poemas que conforman este libriño publicado postumamente xunto con outros que o autor non quixo ou non puido publicar en vida. 
Recentemente a Real Academia Galega publicou o primeiro volume da obra completa de Manoel Antonio con algunhas prosas e traducións.



Castelao: Evasión