09/09/11

O ESQUELETE DO VERÁN








AVDA REPÚBLICA ARGENTINA

Un mendigo está sentado aí en fronte, fuma e bebe algo dun vaso de cartón. Hai un ano el estaba exactamente no mesmo sitio, no mesmo chanzo, á porta do mesmo quiosco; e eu aquí, en fronte del, almorzando.

O ruído é incesante, duro, vello, con tos síquica. Unha veciña dende o alto sacode a roupa da cama, sen complexos, enriba dos transeúntes. Pasan fostiados dous mozos nunha bicicleta, ela sentada no manillar, pillan velocidade pola pendente da avenida e cando el mete o freo por culpa dun semáforo todo o conxunto tambaléase perigosamente.

É a primeira hora da mañá e xa vai calor. Hai moita xente que anda arriba e abaixo polas dúas beirarrrúas. Moitos son vellos, deformes, idos, gastados. As velliñas van vestidas elegantemente, algunha leva un traxe de saia e chaqueta a xogo con enormes botóns doutras épocas. Mellor non describo a feitura dos zapatos, hainos inenarrables. A xente de mediana idade xa está afeada e vai moi seria, case con cara de malaostia. Só nos máis novos se pode ver algo que lembre a gloria da fermosura humana.

Penso nos muros vellos da miña terra. Nas vellas campesiñas que aínda levan colleita á feira. Na súa agradable e humilde conversa. Na maneira que teñen de conservar a beleza innata ata que morren no sorriso afable e no xesto xeneroso das mans labradas que semellan teren nacido para darse.

O sol empeza a pegar forte.

O sol do verán é un fastío que dura ata o solpór.

Pois si, estou exactamente no mesmo lugar que hai un ano. É como se o momento fose o mesmo enmarcado nunha paréntese temporal. Nesa peréntese eu coidei dar a volta ao mundo a diario pero aquí non debeu suceder absolutamente nada porque todo está exactamente igual. O mendigo, o ruído, os pelos da cama voando do alto, os vellos, os botóns xigantescos, os mozos baixando cara o centro, o metro pasando anónimo rumbo a ningures...de feito empezo a pensar que aínda estou revolvendo o azucre que botei hai un ano...

Ábrome antes de que estas lanzas de noxo empecen a desesperarme.