02/11/10

O canto no deserto

no deserto
no deserto branco do papel
o meu vello camelo de palabras navega
por entre os ósos poeirentos
do poema morto de fatiga


teño sede
e ando, ando
abrindo a rota
teño sede
hai bocas afortunadas ateigadas de frases frescas
pero a miña sofre o martirio dunha lingua enxoita

por que me metería eu, meu deus, por entre as dunas?
se eu der con algunha pura musa na pálida area
diría: "a túa sede compráceme"

e logo non hei dar co acorde dunha canción fundamental?
unha canción ao infinito dun alento novo
que tolla este noxo e o poña nun niño de peteiros feroces
unha canción alén das ladaíñas do pranto
unha canción ao infinito
que calme a sede da nosa sede finalmente asulagada

si, unha chuvia peiteada finalmente con cabelos de xiada

si, quero saír
do meu casamento
e o seu divorcio
do meu despacho
e a seu suplicio
do meu contrato
e a súa distorsión
do meu salam salamareque
incomprensible e impotente
cando os nenos calan a boca
na patria infinda da inocencia

teño sede
sede
védeme aquí
diante vosa
meus irmáns humanos
pingas da miña gorxa
os dedos dirixíndose arelantes
cara a luz dunha fonte
teño sede
fonte
canto-fonte
a faiscaren

Le chant du desert
Claude Nougaro

luz filtrada