Venres Santo: con................paixón!

Un sector privilexiado da humanidade

semella facer turismo atómico

en precario

mentres as bombas de lixo

exploden  a   ra   len    tí

ao ritmo convulso

das galaxias

luz eterna

ARDE OURENSE

http://vimeo.com/983145

a tarde esfumouse en sombras 

o serán afoga nunha nube de fume

que baixa do monte

a arder

se o amor fose lume

hoxe estariamos de orxía

pero non

DESACTIVADO POR PETICIÓN

                         

S.O.S

Oculta en códigos de barras

A morte anda na feira

Coidando que todo é dela

voo618: a cabra e o monte


ADDENDA: nas fábricas de carne a compaña está garantida
 as pobres galiñas teñen saudade
dun pouco de soidade
plis!

REUNIÓN DO COMI - TÉ

pasionaria

flor-acción rural

versus

"capullismo"

 kapital

era sabido

NOVAS DA NASA

Proxecto cooperativo en acción: @rrobaliza

1ª e 2ª fases: detección e exploración de erros preliminares

Enxeño bioprogramado que aterrizou esta mañá

á porta da miña casa. Negouse a facilitar ningunha

información que non estivese contrastada polas cadeas

telepáticas da redegaláctica. Prometeu solemnemente

que non mentía. Eu non lle dixen que si nin que non.

encontros na 3ª fase
primeiro contacto
para a verdificación
da linguaxe
materia pendentepara setembro:
sistematizar e redactar
mesmo fusilar
calquera tese
sobre a importancia transcendental
das coles
e dos pementos queríamos dicir
das cores e dos pigmentos

A VER

DÁDEME ÁRBORES E RAÑACEOS TAMÉN

dádeme árbores

e rañaceos tamén

as primeiras para deixalas medrar

tranquilamente

os segundos para baixarlles os fumes

ás súas señorías prepotentes


a golpe de mazás de realidade

firma: cidade-xardín horizontal 

intención: escala humana

paráfrase dun versiño de PESSOA que di: "dádeme rosas e lirios tamén..."

CUCURRUCUCUUUUU

pimpín

TEXTO PARA TI, LECTOR,

DE QUEN NUNCA COMEREI

NIN OS DOCES

NIN OS AGRES

NIN OS PÚTRIDOS FROITOS DO AMOR

I

O contexto é a chuvia

O domingo serán

A antesala da morte

A fisterra de compostela

A fin da fin

Ollámonos reflexivos

Ollámonos recíprocos

A caermos caéndomos

II

Na caída hai un estraño misterio

Algo que tira por nós

Coa forza do remuíño

Na boca dun funil cósmico

Sen dúbida algo nos atrae

Cara abaixo

Cara a terra

Pútrida e radioactiva

Antes da derradeira glaciación

Explosiva

Prometida

Profetizada

A fin da fin

III

Nin medos, nin choros

Fóra dos sistemas de control

Ningún dos praceres ignorados

Todo programado para a fin da fin

IV

Nacemos e caemos

Nunha pía sen fondo

Alguén tira o tapón

E aí imos nós á deriva

Polos camiños sincronizados do cosmos

Despois de estarmos mergullados nunha xigantesca pía de auga suxa de lavar os trapos do mediodía

Coa alma desinfectada

O espírito roto

E o corpo inútil

Olladas de feras africanas angaioladas

V

No plano cotián semella que non admitimos nada alén da cordura lóxica dos actos, anque veñan de pensamentos e proxectos asasinos.

Resistimos como podemos se alguén insiste

E se non, deixámonos levar polo río das mentiras

Nel afogamos as nosas ansias frustradas

Pero elas aboian

Como a merda oboia informe polos ríos da verdade

VI

Ignoro se o que fago e deixo de facer ten cordura

Animal, vexetal ou mineral

Semella carecer por completo de importancia

Como esa absurda obxección ao lavabo ou á trandeira fixa sen luz no patio de luces inmundo do mundo

Onde respiran con dificultade as almas condenadas a este inferno lóxico e real deseñado por unos señores sen mome nin rostro que disfrutan mudando en merda todo o que tocan, o que mencionan, o que pensan, o que adiviñan, o que planean, o que comen, o que desexan.

VII

Sexa como for, pouco ten que ver que a súa louca cordura nos atinga coa súa corda

Ti es distante e esguío como esquío atrapado nun horario demencial de mediocridade (metade sature, metade inacción)

Ti estás totalmente preparado para nada facer nin molestarte en dar a entender que engoles tanto absurdo coma min e non agardas nada a cambio

Nin unha mínima repercusión nos teus sofisticados sistemas de control

A non ser pequenas descargas eléctricas que non podes deixar de sentir, nin podes explicar, nin ninguén che falou nunca nada delas

E ti séntelas concéntricas

Expandíndose e dilatando

Os complicados circuitos cheos de neón

Do teu malpocado corazón

VIII

E a causa desta avaría é múltiple e  confluente

Tendes a un centro como toda a arquitectura dunha árbore harmónica

E logo desprázaste sinuoso como un bonsai

E hai pólas preguiceiras que se deixan abalar ao azar

E poste a tapar fendas

Nas primitivas terras

No xeito de  arar

No xeito de  sementar campos descoñecidos

Pequenas veigas aínda novas para ti

Terreíños, recunchos perdidos,

Pegureiro a sentir o beo das estrelas

IX

E así descríbote imposible

Cun estilo, un ton e unha mensaxe indecodificable

A non ser pola súa lóxica interna

A propósito da cal non teño pensado engadir nin unha palabra máis

mestre, que é arte?

todo o que significa algo e tamén o seu contrario así como calquera outra cousa ao mesmo tempo

POLOS COLLÓNS DE MAHOMA!

AGRADECEMENTOS A

• Casilda
• laterminalrosario
• wikipedia

Os collóns de mahoma

son nada

comparados

coa valentía moral

que lle botan á vida

moitos homes

e moitas homas

firma: o indio fernandes, croatán 

texto recollido de A gran revista intergaláctica sen fotos para a liberación da muller musulmana e a extinción dos sultáns (1)


(1) por se alguén dubida da existencia de tal revista informo que me acaba de caer outro enlace raro raro

Poema de amor

 La voz de Galicia, hoxe, columna na contraportada

Columna para enviar a (...) Miña lúa, miña flor, meu vento. 

Respiro porque ti respiras, es o meu aire, o milagre de cada día. 

Se non fose polos teus dedos, cando me tocan, sentiríame xelo frío deserto xelo. 

Es a miña historia de amor, este maio que acariña cada hora, o sol que espero, 

a noite coas súas estrelas caendo céleres, rápidas, cruzando o firmamento 

como os teus ollos grandes. Os teus ollos, sempre os teus ollos. 

Es o recanto onde todas as dores teñen fin e todas as risas principio. 

En ti nace a auga que non leva ao mar, 

que queda para alimento de reiseñores xílgaros miñatos. 

Lago onde naufragan todas as libias traxedias. 

Man que alimenta, man que sostén, man que me levanta. 

Verso único entre os versos, palabra derramada no meu sangue, alivio. 

Sosego cando o meu desasosego crava o seu puñal no meu adentro. 

Envíoche esta columna como un exorcismo, unha conxura 

contra todos os demos e todas as depresións. 

Se ti estás, nunca vai frío. 

Crece como bolboreta o teu alento no medio do mundo e as súas mentiras. 

Doce elixir, apócema máxica, consolo. 

Ti traes a fortuna á miña vida, pelexas co azar cando o azar díscolo pretende derrotarme.
Ti lavas todas as lágrimas. 

Cando estás cerca non hai dor e o verbo sufrir non sabe conxugarse. 

Quérote porque a miña vida sen ti é Nada. 

Esa Nada caprichosa que sempre quere borrar as ilusións, as ganas de vivir, 

sempre estas ganas de vivir, inmensas. A vida, contigo. 

Pretendo conservarte cada minuto. Chove cando te vas. 

Pero, no regreso, ábrense todos os ceos para de 

par en par rir, contentos luminosos atentos. Quérote máis cada día que pasa. Por ti existo.

 de X.Carlos Caneiro para un mundo de xente que cremos na forza combativa do amor en presente

IN / OF UF!

O MAR

IN

o mar é unha peneira

que só deixa pasar a vida

OF

o mar é unha tumba aberta

IN/OF

o mar é un aliado non precisamente

INOFensivo

http://listen.grooveshark.com/s/Raga+Gorakh+Kalyan/1NHjQK?src=5

Puto Coke - Ga-a-l-ego

luar

baixo pola túa ollada sen ollos

como a lúa, neve no corazón,

lentamente

polas flores da cerdeira

sakura: flor de cerdeira

EN 4ª PERSOA

O Sena, o Rhin, o Manzanares, o Tamesis, o Volga
xeran lama ominosa

http://www.alexrovira.com/cat/video2.html

FONTANERÍA PREVENTIVA

CABLEGRAMA DENDE A FIN DO MUNDO


1


Os encontros parece como se estivesen xa todos pactados de antemán. Tanto ten se os percibimos ou non.
A enerxía busca transformarse en enerxía; 
toda eiva, toda perda, toda mutilación quedan descartadas. 
O perdón a un mesmo vólvese  perdón universal. 
O amor a un mesmo vólvese amor por todo, amor total.






2

Deconstruíndo o presente
reformularemos o pasado
para que medre a herba
nas ruínas do futuro




3


REAL...IZAR     FACER...REAL

capeando o temporal

MUROS PARLANTES

Sonsono

souben 
o que tiñas de min
cando te ollei na alma
e atopei o silencio
que vive nos peiráns
nos que ninguén embarca
para ningures

Fermín Bouza Álvarez: O tempo na auga, Xerais, 1985

COS PÉS NA TERRA

TEMPO DE TEMP................ORAL

PARÁFRASES DO AMOR

" O que o amor ten de aburrido é o feito de ser un crime, para o cal se necesita un cómplice" Charles Baudelaire

http://listen.grooveshark.com/s/Adi+s+Lucerito+M+o/2vVYmy?src=5

O que os amores entre parellas humanas autolimitadas teñen de tráxicos é o feito de seren  crimes, para os cales se necesitan cómplices dos que acabamos sendo  vítimas. Anónima que nunca se aburre porque non lle dá a gana.


http://amarellesbravos.blogspot.com/2010/12/xiga.html



http://amarellesbravos.blogspot.com/2010/12/uberto-stabile-los-impostores.html


http://amarellesbravos.blogspot.com/2011/01/fabula-mitica-non-mitoloxica.html

http://amarellesbravos.blogspot.com/2011/01/parte-de-guerra-2.html

COLAXE

Tellado imposible da casa Batlló

• Toda aldraxe aos demais ou a ti mesmo  vólvese de súpeto fermosa cando decides ignorala como un agasallo que rexeitas sen nin sequera tirarlle o lazo.
• Se debemos desligar a relación espontánea que hai entre o xesto e o afecto, entre a palabra e o sentimento.....debemos tamén finxir as emocións? ou debemos ir anestesiados coma robots? OMMMMMM
• Cando non podemos ser literais non queda máis remedio que sermos literarios
• A literatura demostra en cada unha das súas manifestacións que todo é aquí, agora, sempre
• A poesía, esquecida toda lóxica,  é matemática danzando frenética

Autopsicografia 

                                    

O poeta é um fingidor. 

Finge tão completamente

Que chega a fingir que é dor 

A dor que de veras sente. 

E os que lêem o que escreve, 

Na dor lida sentem bem, 

Não as duas que ele teve, 

Mas só a que eles não têm.

E assim nas calhas de roda 

Gira, a entreter a razão, 

Esse comboio de corda 

Que se chama coração.

Fernando Pessoa


http://amarellesbravos.blogspot.com/2010/12/vida-eche-un-tango.html

                                                                        

                                                                                                            http://amarellesbravos.blogspot.com/2011/01/parte-de-guerra-2.html

CAÍDAS

                         Canto che durou o gozo?


                         Nada...o que tarda un neno
                         en caer a un .......

............

............

pozo!


e non sabes focar doutro xeito?


moi ben...pois un chisco máis
do que tarda un can
en caer 
e afogar nun.....
  .........
.........
pozo!