En Europa é obrigatorio o voto, so pena de multas, en Chipre,Bélxica, Italia, Grecia e Luxemburgo. A cantidade a pagar vai, segundo o país e a reincidencia, dende os 25 ata os 1000 euros. Pero parece que na Arxentina o pecado da abstención págase co cárcere. Incrible, liberdade obrigatoria!
Na 1ª parte do documental sae un pizarrón con números. É a parte que máis me gusta. Eu xa fixen ese exercicio matemático cos resultados de varias eleccións ao parlamento de Galicia. E case podo asegurar que nunca na autonomía bananeira de Galicia , coa súa longa traxectoria abstencionista, houbo unha clara e real maioría gobernando. Aquí sempre gañamos os que non xogamos, pero o xogo continúa e os que non participan, sinxelamente, non existen. Agora, iso si, gobernar, gobérnase para todos. E os cartiños , a terra e a dignidade roubadas, ser son de todos.
Parabéns por esta gloriosa exposición sobre a situación da seudodemocracia no sistema ultracapitalista. A capacidade que ten o político profesional para asumir o máis espantoso rídículo semella infinita. A súa impunidade tamén. E a nosa capacidade de abediencia parece que nos relega, cada vez máis, a escoller quen vai ser o seguinte matarife, quen vai comandar por unha tempada no matadeiro da carnicería democárnica.
A autora destes preciosos murais fala neste documental da súa vida creativa e de como é capaz de reinterpretar o gran milagro da vida con pequenos fragmentos de vidros de cores, ben alicatados cunha vontade de aceiro e un amor insubornoble polo que fai. O resultado é pasmoso.
É luns, un día hoxe de traballo coma tódolos que seguen, mesmo o sábado ao meridiá.
Aquel que fica alí, ten un obradoiro de carpintería cun aparello de radio para distraerse,
este outro ten un taxi cun zapatiño do neto pendurado no parabrisas
e un pequeno relevo de San Cristobo a carón do retrato de Gardel,
aquel conduce soberboso un tranvía, ou un ómnibus, non sei ben.
Aquí están, o mozo incorpado dunha empresa de mudanzas,
e este que ten unha pequena tenda onde aforra papel moeda sobre papel moeda.
Todos son obreiros ou pequenos comerciantes.
Traballadores que soñaron unha vida desvariada.
- América é un continente co chan de ouro -afirmaron os xornais-
mais que non atoparon aínda na realidade o escintileo do seu soño.
Uns poucos, con máis abelencia, chegaron a ter grandes adaxes,
e comercios e industrias cunha rede de sucursais, mozas loiras e medias nylos.
Algús outros, moitos máis, son os donos de «El Tambre», «La Coruñesa», «El Miño Azul»,
cafés e restorantes nomeados pola morriña.
Ou chegaron a construír unha casa de adobe no centro dunha pequena chacra na soidade
deshumana soalleira, da Pampa.
Traballan heroicamente, de médicos ou de camioneiros, ao pé dos Andes,
cabalgan as grandes planuras ou os matos sobrosos do Chaco,
sumidos nun calor abafada de inferno,
entre as aguzadas veninosas yararás,
e os alacráns, as escalopendras, as carrachas,
as entupidas nubes de mosquitos;
ou no extremos sur, antre a neve e o vento,
na areosa terra de alongados cabeledos e caramuxos patrificados da Patagonia;
en Tierra del Fuego onde queima o vento sieiro.
Son obreiros do petróleo en Comodoro Rivadavia,
caseteiros e mariñeiros na longa costa arxentina.
Tamén rufos baleeiros e destros cazadores de focas.
Aquí están mesmamente dúas vellas.
Esta foupeira e arrufada é de Lalín. Vende lotería polos cafés e restorantes de San Telmo.
Esa outra vende frores pola noite, violas e pensamentos, nos arredores de Florida e Lavalle.
É de Mondoñedo e é unha vella triste e dengueira.
En moitas cidades americanas hai unha rúa Galicia:
en Buenos Aires, en Montevideo, en La Habana, en Avellaneda…
Son rúas humildosas de bairros obreiros, con casas sinxelas,
un patio ao centro e unha xuala con paxaros e testo con plantas,
grandes fábricas de pequenas fiestras e árbores nas vereas.
Os nomes destas rúas non son lembranza de ningún feito de armas, de ningunha guerra,
tampouco son adicados a ningún alto Rei Breogán que tivese sido guieiro mitolóxico de emigrantes,
senón homaxe destes povos aos traballadores galegos.
Ao feito heroico que a cotío realizan a criada, si, a criada que extende os nosos antigos e honrados costumes,
o chófer, o ferreiro, o tecelán, o almaceneiro de cada rúa -que molla o lapis coa língoa para seitar nas
libretas as débedas dos veciños-.
Ao vello paxareiro que levaba migallas ás súas amigas as pombas na Avenida Costanera.
Aos labregos, aos mariñeiros, a tódolos centos de miles, aos millós de galegos
que dende outros séculos axudaron a facer este país e os outros países americanos.
A eles foron adicados os nomes Galiza desas rúas, á súa maina saudosa invasión.
Ao traballo duro feito competindo no amor ao mester cos emigrantes de tódalas outras castas:
brancos, amarelos, negros, xentes de apelidos estranos, confrontándose con eles nas duras labouras da terra e do mar.
Galiza polos emigrantes engradeceuse a alongouse no mundo,
en Portugal, en Centroamérica, nas Filipinas,
en New York onde viven baixo a ponte de Brooklyn,
en América do Sur, no mar, nos peiraos de Londres.
Mais, alá as autoridades endexamais souberon ben deles,
tan sequera lles fixeron ningún homaxe
pois teimaban de facérllela aos traballadores
aínda que estes fosen emigrados e pertencesen a sindicatos lonxanos.
Existe ás portas mesmas de Buenos Aires unha Villa Galicia,
aínda de casas de latas, de cans vagamundos e vizosos limoeiros,
onde viven iugoslavos, italiás, turcos, xudeus,
irmandados cos galegos nunha mesma arela de traballadores.
Aquí hai un Puerto Gallegos, e un Río Gallegos, que lembran a orixe de moitos mareantes,
e rúas en cada cidade nomeadas con apelidos galegos, con dondas verbas galegas,
e pobos entre o po, no deserto, soalleiros, que se chaman Ourense e Pontevedra.
E, no día de San Xoan alcéndense fogueiras nos arrabaldes
e noutros días véndense rosquillas polas rúas destas cidades.
Fardel do exiliado, 1952
BUILDING CASTELS IN SPAIN
En New York morreu fracasado, trinta e tres anos de América,
Ramón Rodríguez Iglesias
que tiña traballado todos eses anos no porto da cidade,
na colleita de mazás en California
nas minas de Pensilvanya
na sega do trigo en Minnesota
indo dun estado a outro soñando, asentado coas pernas fóra, nas portas dos vagóns de carga dos ferrocarrís
para ter, era o seu soño, un castelo ergueito sobre rochas cubertas de argazos, de percebes, de patelas, de nécoras, sobre dunha mar fonda, de polbos pretos
na costa atlántica galega.
Un castelo camiñaba envolto en cincentas néboas e altas vagas
e que, sen sabelo, Ramón Rodríguez Iglesias tiña herdado había moitos anos.
Cando morreu, ao seu sobriño descoñecido, Dalmacio de A Coruña,
quedáronlle do tío de América uns poucos dólares
e tamén o castelo ergueito sobre das rochas, broslado de escumas de mar
que o tío americano tiña soñado
nas minas de Pensilvanya, no porto de New York, nos trigais de Minnesota, nos pomareiros de Californis.
Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door
- Only this, and nothing more."
Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow - sorrow for the lost Lenore -
For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore -
Nameless here for evermore.
And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating,
"'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door -
Some late visitor entreating entrance at my chamber door; -
This it is, and nothing more."
Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
"Sir," said I, "or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you"- here I opened wide the door; -
Darkness there, and nothing more.
Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortals ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore?"
This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!" -
Merely this, and nothing more.
Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
"Surely," said I, "surely that is something at my window lattice:
Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore -
Let my heart be still a moment and this mystery explore; -
'Tis the wind and nothing more."
Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore;
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door -
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door -
Perched, and sat, and nothing more.
Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore.
"Though thy crest be shorn and shaven, thou," I said, "art sure no craven,
Ghastly grim and ancient raven wandering from the Nightly shore -
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."
Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning- little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blest with seeing bird above his chamber door -
Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,
With such name as "Nevermore."
But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered- not a feather then he fluttered -
Till I scarcely more than muttered, "other friends have flown before -
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."
Then the bird said, "Nevermore."
Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
"Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore -
Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore
Of 'Never - nevermore'."
But the Raven still beguiling all my fancy into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door;
Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore -
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore
Meant in croaking "Nevermore."
This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamplight gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamplight gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!
Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor.
"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee - by these angels he hath sent thee
Respite - respite and nepenthe, from thy memories of Lenore:
Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."
"Prophet!" said I, "thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -
Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted -
On this home by horror haunted- tell me truly, I implore -
Is there - is there balm in Gilead? - tell me - tell me, I implore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."
"Prophet!" said I, "thing of evil - prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us - by that God we both adore -
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore
- Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore."
Quoth the Raven, "Nevermore."
"Be that word our sign in parting, bird or fiend," I shrieked, upstarting -
"Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken!- quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!"
Quoth the Raven, "Nevermore."
And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamplight o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted - nevermore!
O CORVO
(tradução de Fernando Pessoa)
Numa meia-noite agreste, quando eu lia, lento e triste,
Vagos, curiosos tomos de ciências ancestrais,
E já quase adormecia, ouvi o que parecia
O som de alguém que batia levemente a meus umbrais
«Uma visita», eu me disse, «está batendo a meus umbrais.
É só isso e nada mais.»
Ah, que bem disso me lembro! Era no frio dezembro,
E o fogo, morrendo negro, urdia sombras desiguais.
Como eu qu'ria a madrugada, toda a noite aos livros dada
P'ra esquecer (em vão) a amada, hoje entre hostes celestiais —
Essa cujo nome sabem as hostes celestiais,
Mas sem nome aqui jamais!
Como, a tremer frio e frouxo, cada reposteiro roxo
Me incutia, urdia estranhos terrores nunca antes tais!
Mas, a mim mesmo infundindo força, eu ia repetindo,
«É uma visita pedindo entrada aqui em meus umbrais;
Uma visita tardia pede entrada em meus umbrais.
É só isso e nada mais».
E, mais forte num instante, já nem tardo ou hesitante,
«Senhor», eu disse, «ou senhora, decerto me desculpais;
Mas eu ia adormecendo, quando viestes batendo,
Tão levemente batendo, batendo por meus umbrais,
Que mal ouvi...» E abri largos, franquendo-os, meus umbrais.
Noite, noite e nada mais.
A treva enorme fitando, fiquei perdido receando,
Dúbio e tais sonhos sonhando que os ninguém sonhou iguais.
Mas a noite era infinita, a paz profunda e maldita,
E a única palavra dita foi um nome cheio de ais —
Eu o disse, o nome dela, e o eco disse aos meus ais.
Isto só e nada mais.
Para dentro estão volvendo, toda a alma em mim ardendo,
Não tardou que ouvisse novo som batendo mais e mais.
«Por certo», disse eu, «aquela bulha é na minha janela.
Vamos ver o que está nela, e o que são estes sinais.»
Meu coração se distraía pesquisando estes sinais.
«É o vento, e nada mais.»
Abri então a vidraça, e eis que, com muita negaça,
Entrou grave e nobre um corvo dos bons tempos ancestrais.
Não fez nenhum cumprimento, não parou nem um momento,
Mas com ar solene e lento pousou sobre meus umbrais,
Num alvo busto de Atena que há por sobre meus umbrais.
Foi, pousou, e nada mais.
E esta ave estranha e escura fez sorrir minha amargura
Com o solene decoro de seus ares rituais.
«Tens o aspecto tosquiado», disse eu, «mas de nobre e ousado,
Ó velho corvo emigrado lá das trevas infernais!
Dize-me qual o teu nome lá nas trevas infernais.»
Disse-me o corvo, «Nunca mais».
Pasmei de ouvir este raro pássaro falar tão claro,
Inda que pouco sentido tivessem palavras tais.
Mas deve ser concedido que ninguém terá havido
Que uma ave tenha tido pousada nos seus umbrais,
Ave ou bicho sobre o busto que há por sobre seus umbrais,
Com o nome «Nunca mais».
Mas o corvo, sobre o busto, nada mais dissera, augusto,
Que essa frase, qual se nela a alma lhe ficasse em ais.
Nem mais voz nem movimento fez, e eu, em meu pensamento
Perdido, murmurei lento, «Amigo, sonhos — mortais
Todos — todos lá se foram. Amanhã também te vais».
Disse o corvo, «Nunca mais».
A alma súbito movida por frase tão bem cabida,
«Por certo», disse eu, «são estas vozes usuais.
Aprendeu-as de algum dono, que a desgraça e o abandono
Seguiram até que o entono da alma se quebrou em ais,
E o bordão de desesp'rança de seu canto cheio de ais
Era este «Nunca mais».
Mas, fazendo inda a ave escura sorrir a minha amargura,
Sentei-me defronte dela, do alvo busto e meus umbrais;
E, enterrado na cadeira, pensei de muita maneira
Que qu'ria esta ave agoureira dos maus tempos ancestrais,
Esta ave negra e agoureira dos maus tempos ancestrais,
Com aquele «Nunca mais».
Comigo isto discorrendo, mas nem sílaba dizendo
À ave que na minha alma cravava os olhos fatais,
Isto e mais ia cismando, a cabeça reclinando
No veludo onde a luz punha vagas sombras desiguais,
Naquele veludo onde ela, entre as sombras desiguais,
Reclinar-se-á nunca mais!
Fez-me então o ar mais denso, como cheio dum incenso
Que anjos dessem, cujos leves passos soam musicais.
«Maldito!», a mim disse, «deu-te Deus, por anjos concedeu-te
O esquecimento; valeu-te. Toma-o, esquece, com teus ais,
O nome da que não esqueces, e que faz esses teus ais!»
Disse o corvo, «Nunca mais».
«Profeta», disse eu, «profeta — ou demónio ou ave preta!
Pelo Deus ante quem ambos somos fracos e mortais,
Dize a esta alma entristecida se no Éden de outra vida
Verá essa hoje perdida entre hostes celestiais,
Essa cujo nome sabem as hostes celestiais!»
Disse o corvo, «Nunca mais».
«Que esse grito nos aparte, ave ou diabo!, eu disse. «Parte!
Torna à noite e à tempestade! Torna às trevas infernais!
Não deixes pena que ateste a mentira que disseste!
Minha solidão me reste! Tira-te de meus umbrais!»
Disse o corvo, «Nunca mais».
E o corvo, na noite infinda, está ainda, está ainda
No alvo busto de Atena que há por sobre os meus umbrais.
Seu olhar tem a medonha dor de um demónio que sonha,
E a luz lança-lhe a tristonha sombra no chão mais e mais,
E a minh'alma dessa sombra, que no chão há mais e mais,
Libertar-se-á... nunca mais!
Atención. En todas as esquinas da Vía Sacra de Neón hai hoxe un concerto expansivo. Emitimos acordes contra a adversidade. Emitimos contra a mercadoría perigosa da mentira. Emitimos contra a maquinaria pesada da propaganda. Emitimos contra o rexistro bruto da incompetencia. Emitimos contra un goberno rancoroso, feo, ameazante. Emitimos na onda libre dos cans da noite, na alegre radiofonía secreta das sereas e na frecuencia do corvo de Allan Poe que peteira en morse a clave que nos une: Nunca Máis! Rescatamos do naufraxio unha orgullosa bandeira ennegrecida. Rescatamos os instrumentos de soñar. Rescatamos os tesouros roubados. Rescatamos un mascato chamado liberdade. Rescatamos o cormorán cristado da dignidade. Rescatamos as cancións na fonoteca invencible do mar. E rescataremos a verdade. A verdade sairá a flote no país das barcas de pedra. Facemos probas de son coa esperanza. Atención. Estamos a emitir ex conxuros solidarios. Estamos a confortar o noso corazón e a facer máis forte ao noso pobo. Porque Galicia non ten prezo. Xa non ten prezo. Facemos probas de son coa liberdade. Un, dous, tres! Probando! Nunca Máis!
Canta xente morreu asasinada polo invento do SIDA?
Que volume de negocio se xerou exactamente cos test e os fármacos asasinos?
Como é posible que unha proba supostamente científica estea suxeita a variacións dependendo do país en que a fagas?
Non sería esta unha das armas químicas que buscaban Bush e Aznar? Tíñanas diante dos fuciños!
Pódense emprender accións legais a nivel internacional contra as industrias farmacéuticas que lanzaron o veleno e os test para xustificar a súa distribución a prezos desorbitantes?
Por que nos cárceres en España morreron tantos presos de VIH se non hai contaxio nin virus? Foron automaticamente medicados con doses letais e gratuítas de veleno.?
Canto investiu a Seguridade Social en matarnos?
Cantas veces máis conseguirán inocularnos doses letais de medo?
Este magnífico documental non pode dar resposta a todas estas preguntas pero si pode abrirche os ollos sobre a gran montaxe dun virus que nunca se localizou, dun contaxio que nunca se demostrou e da morte segura administrada en doses escandalosas.
Chris Marker naceu un 29 de xullo de 1921 e morreu o 29 de xullo deste ano 2012. Coincidencias?
Déixanos un impresionante legado audiovisual, filosófico e poético dificilmente localizable nas cadeas de distribución comerciais. Neste momento aínda hai moita obra de Marker en libre circulación pola rede pero semella que a tendencia é facer desaparecer deste medio todo o que paga a pena, así que haberá que espabilarse.
Documental de Jacinto Esteva en que se fai unha colaxe arrepiante dalgúns costumes ancestrais populares do "pueblo español". Dou fé de que moitos aínda están vixentes e non precisamente os máis amables.
Galicia aparece macabramente representada na romaría do Corpiño e na procesión dos cadaleitos.
Estes minutos que capturamos en youtube reproducen un fragmento final absolutamente delirante, case chega aos tintes oníricos, que con tanta gracia se poden encontrar na Barcelona canalla dos barrios vellos.
Todo o documental rebosa fanatismo, desmesura, ignorancia programada e miseria colectivizada. As escenas de monxas de clausura nun convento de Castilla parecen extraídas dun pesadelo de Buñuel. A carreira de burros esfameados de Málaga é toda unha proposta revolucionaria do que debe ser unha competición: gaña o último: pobres burros!
Neste retablo tamén hai propostas escénicas memorables como o baile singular e intransferible de Antonio Gades a capela no estudio sen máis público que o que lle depare o destino nin maís megafonía que a do momento. Tamén aparecen escenas da festa da gran Coca de Redondela e o baile das Penlas en que se celebra o triúnfo da vida sobre o horror.
Pódese ver o documental completo en Humyo pero con graves problemas de son.
Os enlaces para ver on line este retablo de barbaridades están todos obsoletos e na maioría dos que están operativos o arquivo desapareceu. Eu optei por descargalo na miña computadora e puiden velo completo cun son aceptable.Tentei colgalo neste caderno, pero dime que pesa de máis. Tentei desacargalo completo en youtube para capturalo de aí, pero youtube dixo que nanai. Pregúntome que carallo pasa....non hai resposta. Estará maldito? Non me estraña, lonxe das árbores .......a insolación é feroz!
Trac final do documental Esperta, todo é mentiraou como cada quen debería empezar xa a construír a realidade que máis lle conveña para realizarse a medida dos seus máis íntimos desexos en vez de consumir cápsulas de realidade de deseño quase industrial. Unha boa pílula con propiedades estimulantes para o cerebro e o corazón. Non se detectan efectos secundarios indesexables .
A música é de Tool, do album The Holy Gift, topeino de purísima casualidade, un pracer.
A INDIGNACIÓN NON É PATRIMONIO DE NINGUÉN E ACAMPAN OS QUE PODEN
Parece que de europeos non temos máis que a policía en común.
Pregúntome se o uniforme policial antidisturbios non sería deseñado nos despachos de Bruxelas ou de Alemania, visten igual en Atenas que en Vigo que en París, semella que deron co deseño universal para a represión.
E que os indignados baben por aí non sei que mamonadas sobre os sindicatos que convocan manifestacións coincidindo coas convocatorias anónimas do 15M para rebentarllas.....dá noxo.
Como se a indignación non fose patrimonio de todos, como se todos tivesemos que levar máscaras a collóns!
Fronte as vosas mascariñas de bonecos virtuais aí tendes homes con cara e nomes e apelidos enfrontando a policía e o aparello xudicial e o que faga falta contra a falta de xestión e incompetencia das pantasmas.
Staffan Mörling, o sueco de Beluso que dignificou os barcos dos pobres
NON NACÍN AQUÍ
Eu non nacín aquí pero o mar fíxome seu:
a min atrapoume esa chaira que está detrás das ondas,
a que florece escura cando chegan as choivas,
a que no deixa un só día de ruxir
e abala inmemorial como un palpebrexo.
Eu non nacín aquí pero o mar fíxome seu:
eu non o amaba ao chegar pero agora ámoo,
ten o nome dos meus fillos que naceron onte
ten a forma das miñas mans que debuxaron a casa,
o amor e a súa sombra, a conciencia e o páramo.
A súa historia no é a miña historia nin aquí xacen os meus mortos,
a súa lingua érame estraña ata que empecei a pronunciala,
este foi o meu lugar cando aprendín a renderme.
Aquí cúmprese a sentencia que na auga está escrita:
somos sempre os primeiros á beira do mar,
en mans das ondas que non escoitan máis que o su propio latexo.
A LINGUA É COMPAÑEIRA E INSTRUMENTO DO IMPERIO (título meu)
O Paraguai fala guaraní. Un caso único na historia universal: a lingua dos indios, lingua dos vencidos, é o idioma nacional unánime (1). E sen embargo, a maioría dos paraguaios opina, segundo os inquéritos, que os que non entenden español son comao animais.
De cada dous peruanos, un é indio, e a Constitución de Perú di que o quechua é un idioma tan oficial coma o español. A Constitución dío, mais a realidade non o oe. O Perú trata os indios como äfrica do Sur trata os negros. O español é o único idioma que se ensina nas escolas e o único que entenden os xuíces e os políticos e os funcionarios. ( O español non é o único idioma da televisión, porque a TV tamén fala inglés).
Hai cinco anos, os funcionarios do Rexistro Civil das Persoas na cidade de Buenos Aires negáronse a inscribir o nacemento dun neno. Os pais, indíxenas da provincia de Jujuy, querían que o seu fillo se chamase Qori Wamancha, un nome da súa lingua. O Rexistro arxentino non o aceptou por ser nome estranxeiro(2).
Os indios das Américas viven exiliados na súa propia terra. A linguaxe non é un sinal de identidade, senón unha marca de maldición. Non os distingue: delátaos. Cando un indio renuncia á súa lingua, empeza a se civilizar. Empeza a se civilizar ou empeza a se suicidar?(3)
EDUARDO GALEANO
(1) Con esta expresión Galeano quere referirse ao feito de que é unha lingua maioriataria, fálase e é entendida pola maioría da poboación. Sen embargo está minorizada, desprezada polo poder.
(2) Se non fose literalmente patético, o dato é case cómico. Igual nos pasaba en Galiza non hai moito tempo, cando falabamos galego, na escola recriminábannos e dicíannos que falasemos ben, ou sexa, castellano. Que eramos antes que nada españois e tiñamos que falar a lingua de España. Que é o mesmo que dicirlle a un cabalo que se comporte como un animal antes que como un cabalo, ou non?
(3) Cando un indio renuncia á súa fala para malfalar o idioma do conquistador suicídase tras un proceso de megaimbecivilazación!
pois estou na cociña...creo que en estado consciente...e póñome a mirar pola ventá...está soando unha canción en italiano que sei de memoria...tarareo mentalmente mentres observo distraida a paisaxe ao lonxe...de pronto, sen previo aviso...os ollos empezan a chorar eles sós...non teño a impresión de estar emocionada por ... máis ben, sorprendida dese pranto a cámara lenta e sen motivo aparente ningún... a canción non é para tanto... entón, que pasa?.....fíxo a miña atención nun sector da paisaxe que teño xusto en fronte, na baixada que comunica o Praixal coa estrada nacional paralela á autoestrada...falta algo...falta unha inmensa árbore, alta como un edificio de varios pisos e que dende a miña ventá ten o tamaño dunha falanxe, esa que reventaba en flor en abril e se erixía en micro e macro espectáculo cíclico... cortárona! ... onte aínda estaba... o prado cobra un aspecto tétrico... os ollos xestionaron o impacto visual antes que o cerebro?.....pregunto... a sensación de impotencia é infinita,,,,,marcho da cociña desconcertada,,,,,paro a música,,,,,vou ao sitio,,,,,necesito ir e deixar alí o meu asombro.....nunca souben se volvín.
POSDATA: "Unha árbore morreu e marchou con ela parte da miña vida" a arboriña protagonista desta entrada non morreu, matárona. Isto sucedeu hai catro ou cinco anos, no sitio non medrou máis nada que a herba pertinaz neste país arboricida, territorio colonizado de eucaliptos sen koalas.
Esta primavera tamén puiden constatar a tala de dous carballos centenarios en Carnota, lugar non precisamente pródigo en vellas carballeiras, o baleiro que deixaron é indescriptible e a sensación de orfandade daría para berrar moi alto.
Se as vellas crenzas celtas teñen algo de verdade, os arboricidas atraen a desgraza para si e para a súa xente cando teñen o atrevemento de tirar abaixo algunhas especies de árbores. Unha delas é o espiñeiro,considerada a árbore dos namorados, e por tanto, a representación do amor; outra é ocastiñeiro, que proveía cos seus froitos ao clan de hidratos de carbono para o inverno ( os celtas facían pan de fariña de castañas e de landras dos carballos); e outra, sen dúbida ningunha é o carballo considerado a árbore emblemática do mundo celta en toda a cornixa atlántica europea. O carballo asociábase ao deus do raio, Xúpiter latino, Zeus grego, pois as súas raíces son as que van máis profundas na terra en todo o reino vexetal. Esta anclaxe firme fai de toma de terra cando hai descargas eléctricas nas tormentas e convérteos en auténticos pararraios naturais, de maneira que era frecuente e case obrigado ter a aldea protexida por un exemplar vetusto e ben plantado.
Como resultado da miña indignación e como teño tendencia natural a identificarme con todo o que está vivo, reclamo de maneira urxente que se prohiba terminantemente a tala descontrolada de árbores vellas, coñecidas tamén co nome de arbores singulares ou senlleiras,tendo este estatus toda árbore, autóctona ou foránea, con máis de 25 anos, independentemente de cal sexa a súa envergadura e de se é propiedade ou non de alguén.
Se cadra, non se trata de replantar moitos máis exemplares, senón de conservar os que xa hai. Galicia é unha das reservas arbóreas máis interesantes de Europa, pero pouco a pouco e mentres estamos enmallados e discusións ideolóxicas e conversas peripatéticas, van caendo os mellores exemplares, e o máis grave é que non sabemos por que nin para que.
