DIMO CANTANDO: XABIER BLANCO, ao rescate dos sons máis primitivos.

X

PEQUENAS xoias da literatura e da música popular rescatadas da memoria colectiva por este moañés que tivo o privilexio de xogar dende pequeno polos promontorios do Paralaia, con vistas panorámicas a toda a ría de Vigo e ao mar tenebrorum dos vellos conquistadores. A habilidae do pobo para extraer música dos obxectos máis cotiáns é extraordinaria e éntranlle a unha ganas de empezar a petar en todo. Pon po rron pon porron pon  por ron pon.......ai lala la la la la la la!

un caimán no ascensor

o tipo entrou na planta baixa

dicindo: primeiro eu

a medida que a máquina se desprazaba 

engadía: despois para min

pregunteille que pasaba co resto

e dixo:  o resto é meu

quedei  un momento ollando para el

cunha pregunta clarísima latexando no ar acondicionado de último andar

e ti quen es?

desviou os ollos cara o panel de control

e no silencio do asubío mecánico que baixaba 

escoitouse sen palabras:

ninguén

omeleta tropical

O PAÍS ONDE NON CHOVE

PINGAS 

Secaron todos os nardos

Nas meniñas dos teus ollos

Onde nacía a auga

Queda muda unha fonte

A sombra cuarteada

Do cuarto

Escachou

En instantes inéditos

Que nunca gozaron do privilexio

Da vida

in voo618.blogspot.com